Blauw

Ah, l’amour, un mot difficile à vivre…

                              Hij dacht dat het spierpijn was. Hij had de dag ervoor de keuken geschilderd. Toen zijn arm pijn begon te doen dacht hij dat dat aan het schilderen lag, de ongewone bewegingen en het tekort aan sport sinds jaren, zijn oude-mannen-conditie. Twee dagen deed zijn arm pijn – op de derde dag is mijn vader uit elkaar gespat. Want zo voelt dat, een hartinfarct: alsof je in stukken uiteen geblazen wordt. Je bent niet langer één ding, je lichaam en geest houden zichzelf niet meer vast, maar verspreiden en veruitwendigen zich, en ook de wereld bestaat nog slechts uit flitsen. Mijn vader zag alleen nog de blauwe lucht, azuurblauw onder een stralende zon, en hij dacht: dat is waarom ik hier ben, om dit te zien, deze schoonheid. Lees “Blauw” verder